Home EK nieuws Herinneringen van Gullit aan het EK 1988

Herinneringen van Gullit aan het EK 1988

Ruud Gullit EK Voetbal 1988Medio april toonde Nike het shirt dat Oranje zal dragen tijdens de zogenaamde thuisduels tijdens het Europees Kampioenschap in Polen en Oekraïne. Ten opzichte van het zwarte uitshirt is er een simpele verbetering: het shirt is ook echt oranje. Bovendien zijn er aan de voorzijde van het shirt twee ruitvormige details zichtbaar. En dat roept herinneringen op aan het mooiste shirt van Oranje ooit: het tenue dat gedragen werd in 1988, toen Nederland zegevierde bij het EK in West-Duitsland.

Dat shirt, dat talloze ruitvormen bevat, wordt inderdaad ook vaak genoeg omschreven als “spuuglelijk” en “afgrijselijk”, maar zulke kwalificaties zijn niet houdbaar bij een winnend shirt. Want winnen maakt alles mooier.

Een van de helden in de zomer van 1988 was Ruud Gullit. Ondertussen kennen we de bijna 50-jarige “Zwarte Tulp” als een ietwat schlemielige spraakwaterval, nooit te beroerd om op te treden in malle commercials (Betclic) of aan te treden bij dubieuze voetbalclubs in barre oorden (Terek Grozny). Destijds, als 25-jarige knaap, was Gullit de gevreesde en atletische spits van AC Milan. In de finale tegen Rusland, in de 32e minuut, opende Gullit de score met een kopbal. Terwijl Nederland het toernooi begon met een 1-0 nederlaag tegen datzelfde Rusland.

“Weet je wat gek is?”, zegt Gullit, “die eerste wedstrijd was eigenlijk onze beste van het toernooi. We waren gewoon de baas tegen Rusland, maar het lukte niet om te scoren. Zij hadden één counter en maakten wel een goal. Onze trainer Michels concludeerde daarna dat een 4-3-3 systeem ons te kwetsbaar maakte. Hij veranderde het in een 4-4-2 systeem.”

Na de winst op West-Duitsland in de halve finale organiseerde Gullit een feestje. “Iedereen was welkom. Bestuurders, de vrouwen van de spelers, journalisten, enkele supporters. Ja, dat was ongehoord, maar dat kon me niets schelen. We hebben zelfs een concert van Whitney Houston bezocht.”

Over het optillen van de cup zegt hij: “Da`s zo vreemd. Alsof je in een film speelt, je ziet alles gebeuren maar het voelt onecht. Je voelt de beker, je duwt hem de lucht in, en je vraagt je af: gebeurt dit allemaal echt? Later zag ik het terug op tv en ik zag mezelf dingen doen, waar ik me niets meer van herinnerde.”